4. kafli

XL. Erindi.

Halur hélt til Vínlands og reyndist sólin þar sterkari en í meðalári á heimaslóðum hans. Hafði hann einnig lítið hár ef nokkuð sem að skjól var af. Höfðu bændur heima fregnir af þessu og hentu gaman af.

Brottrækur ger, burt kallaður,
búinn til ferðar gallaður,
úr bindindi fallinn,
brendur var skallinn,
og býsn í sólinni mallaður.


XLI. Erindi.
Draumur Hals. Hann dreymir heimaslóðir og orustur, enda fór hann vopnlaus á þorrablót það er í Vínlandi var haldið. Um það orti Ærir og þótti mörgum dýrt kveðið og hafði hann lof mikið fyrir vikið, þó þótti honum sjálfslof sitt best.

Þegar við hauginn henti sér
að Hali sótti draumur.
Upp úr haugi í hegrans stál
í hendingu einni saman,
flestir kalla að fari sál,
förum er kárnar gaman.
Í nætur stríði stendur hér,
styrjaldar hugarflaumur.

Orustu marga skal óttalaus,
ofurhetjan heyja.
Heimur allur undir var,
eins og draumahending,
í Skagafjörðin skelfingu bar,
skrautleg nauðalending.
Hafði þó engin hoggist daus,
hér skal engin deyja.

Dýrkeypt verða draumaráð,
er dagur varpar ljósi,
á skynvillunar skondnu færi,
á Skagafjarðar melum,
lyktina sem að löngum bæri.
lengst í heilahvelum.
Getur sálin hringast snjáð
sífellt í eigin fjósi.

XLI. Erindi.
Segir hér frá för félaga Æris norður í land, er hann ákvað að safna liði fyrir norðan og vestan. Enda átti hann von á að Halur sem aftur var kominn til landsins myndi gera atlögu mikla. Að því tilefni orti Ærir nýtt stef við drápuna. Enda segir hér af hetjum.

Á Tvídægru lögðu og teymdust vel hestar,
en týndir í þoku, raunirnar mestar,
þola þeir máttu er nálguðust pytti,

og þrautirnar margar er sukku í mitti.
Um flóana bárust en færðust að landi,
hjá fellinu slétta, þá jókst aftur vandi.

Því áttirnar allar þær vísuðu niður,
en aldrei skal falla er íslenskur siður.