3. Kafli

XXI. Erindi.
Sonnetta Æris við sólarlag. Tregafullur óður við ysta haf á Norðausturlandi að Mígandirauf. Syngur til heimasætunar.

Húmar hratt í huga mér að kveldi
heimur færist aftur tugi ára,
við fjöruborðið fingur sjóinn gára
og fjöllin skarta sólar kvöldsins eldi.

Ég minnist margs frá æskudögum þínum,
er máttir lítt við örlög erfið glíma.
Á mótum dags og nætur myndast skíma
og myndin þín í öllum draumum mínum.

Sem barn í vexti vonir barstu víða
er vesöl forlög ekki vildu hvetja,
í æsku meitlast rúnir er lengi munu lifa.

Alltaf frjáls um himin háan líða,
þó heimsins nornir vilji hugan letja,
skaltu um lífið ljóðin áfram skrifa.


XXII. Erindi.
Ærir ríst upp til að fagna nýjum degi. Hann dvaldi hjá vinum sínum á Mígandirauf og eins og Halur hafði gerst sannspár um þá hresstist heimilisfólkið við komu hans og tóku gleði sína aftur. Enda er Ærir ekki þekktur fyrir gauf. Eftir næturhvíld fann Ærir að þungum byrðum var aflétt. Hann söng sína morgunstemmu.

Í storminum stóðstu styrkur og keikur,
svo stæltur að baráttan reyndist leikur,
við forynju fagra þú glímdir í nótt,

en fannst undir morgun að hjarta varð rótt,
er forynjan breyttist í blómknappadís,
sem bláskel fögur úr ólgandi hafinu rís.

Ó, geymdu þá munúð, - og mundu þann brag
er forynjan breyttist við blómknappans lag.


XXIII. Erindi.
Ærir segir fregnir af landsmálum að góðra gesta sið, enda bændur í norðausturkjördæminu afskekktir. Bar þar hæst að ráðamenn landsins héldu landsfundi sína hver af öðrum og var þar helst að frétta:

Á Kópavogsfundi kom karpið og lofið
frá konum í flokknum sem fram báru klofið.
Því á þingið þær vildu,
þó kannski þær skildu,
að karlarnir einir fá flokkshaftið rofið.

Á þingi Framsóknar með fögrum glans
fylktust í röðum í magadans,
konurnar allar
og eftirá karlar
einungis kunnandi Ólaskans

---

Í Frjálslyndaflokknum fima,
fannst hvergi í krók né kima,
alsgáð blók
eða barn í brók,
er studdi kosningu tugthúslima.

---

Að Samfylkingu setti skrekk,
er sendi frá lundi svaka hrekk,
svona varð flétta,
sem getur að frétta,
frá sökudólgnum H. J. Beck.

(Til skýringar: HJB er giftur fráfarandi deildarforseta lagadeildar á Bifröst sem er á leið í barneignarfrí. Bryndís Hlöðversdóttir var þingmaður úr kjördæmi Æris. Nú sest Sólrún á þing).

XXIV. Erindi.
Nú fréttist norður að Rauf, eins heimamenn kalla bæ sinn í daglegu tali að Halur sitji við sinn keip heima að Dratthalastöðum og sé orðin hugsjúkur og með finnist allir að sér sækja. Þorir hann ekki af bæ óvopnaður og heyrðist til hans:

Frá Hórasi þýtur hótandi spjót
og Hali sendir augnagjót.
Því hljóta mund,
Halur und,
hann ef vopnlaus fer á þorrablót.

XXV. Erindi.
Þegar Halur hefur lokað sig inn í lokrekkju sinni og neitar að fara fram úr. Hann er haldinn melancholiu eins og forfaðir hans Egill á Borg. Hann kveður í einverunni.

Veldur aðeins Hali harmi,
hætta skal þorpsjarmi.
Ella yrði
úr Eyjafirði,
aumum að vísa borgargarmi.

Að óvörum, nokkrum olli harmi,
aumingi með sínu jarmi.
Aðrir segja,
en eigi meyja,
að ágætur reynist þessi barmi.

Demón og dæmalaus illfygli,
dylst í aðfluttum brekkusnigli.
Kallar hann
kaupstað þann:
KEA - með fullri athygli.


XXVI. Erindi.
Reyna nú allir að gleðja Hal en melancolian og amor nobilis þyngist og hann kveður hann í huga sér, í ástandi sem kallast psychosis gravis. Vill hann engan í lokrekkju til sín og er hættur að mæla:

Úr einangrun sinni flýgur
einbúinn litli varla lýgur,
því ekkert bland
bara merarhland
frá belju fær þegar mýgur.

Halda margir Hali gegn,
halda mætti sérhver þegn,
að óttist eigi
þótt ekkert segi
því einbúinn verður um síðir megn


XXVII. Erindi.
Reyna nú konur fjölkunnugar að bæta geð guma. Svo kvað Ríta frá Mjaðarósi:

Barminn okkar bjóðum þér
besti vinurinn góði
þá verðurðu eins og vera ber
villtur foli í stóði.

XXVIII. Erindi.
Lyftist nú önnur brúnin á Hali og ýmislegt fleira. Spyrnti í stokkinn og kvað:

Barmar ykkar breiðir og stórir,
birtu og yl hýsa.
Minnist gjarnan meðan tórir,
en má ekki nánar lýsa.


XXIX. Erindi.
Um þetta kvað Ærir og sendi suður um heiðar eða norður. Hann er enn vegvilltur.

Folatollinn fæstum færir
því flaxast langi lokkurinn.
En þegar stúlkan barminn bærir
bregst við gamli kroppurinn.


XXX. Erindi
Halur hleypir spúsu sinni inn í lokrekkjuna, en hún kunni lítt að meta vol hans og krefst þess sem konur vilja. Halur kvað:

Halur lengi húkir
húsi utan við
Þótt kveinir og kúkir
kerla engan sýnir grið.

Halur góðum höndum fer,
Hrund sína strýkur.
Kvarta og kveinar nærri mér
karlar, þar til yfir líkur.

Halur virðist hólpinn nú,
hamingjuna elur.
Enda klúbbsins æðsta frú,
öllum fremur velur.

Að lokum:

Halur, svalur yrkir kver,
þvalur skallann strýkur.
Kargar, argar, kvennaher,
Gargar uns yfirlíkur.

Öfund mín er ekki góð,
undarlega ber.
Þó skal ekki missa móð,
meðan vakað er.


Eftirmáli 3. kafla. Halur er að hressast og hefur farið utan í víking. Mun hann vera að leita Vínlands. Frá því og öðru verður sagt í 4. kafla. Ríkir nú Ærir einn í landi, enda skyldur Kakala og Kolbeini unga.